วิ่งเทรลแบบโหด ๆ กับ Columbia Trail Masters 2014 (Ep.VI)

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองกับการวิ่งเทรลกับ Columbia Trail Masters ตอนแรกจะไม่ได้วิ่งแล้ว แต่ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจคืนวันสุดท้ายก่อนราคาโปรโมชั่นจะเปลี่ยนลงสมัครระยะ 10 กิโลเมตร ซึ่งไม่สามารถไปสมัครที่ช็อปโคลัมเบียได้ เลยต้องใช้การสมัคร Online ผ่านเว็บของ AMA เอง (ผู้จัด) และโอนเงินเข้าบัญชี (ซึ่งทางระบบ AMA ก็ตอบกลับคอนเฟิร์มการสมัครอย่างรวดเร็วเช่นกัน และไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม)

วิ่งเทรลที่สนามเขาไม้แก้วกับ Columbia Trail Masters ครั้งแรกที่นี่ วิ่งแบบลุย ๆ กับ The Columbia Trail Masters 2013 (ครั้งที่ 5)

หนึ่งสัปดาห์ก่อนงานแข่งจะเริ่มขึ้น ทาง AMA ก็ส่ง email บอกกล่าวข้อมูลการไปรับ pack และการเดินทางไปเขาไม้แก้วในวันแข่ง รวมถึงข้อมูลการแข่งเบื้องต้นที่นักวิ่งควรรู้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องน้ำ ที่ได้แจ้งไว้ล่วงหน้าเลยว่าจะเป็นขวด และจุดรับน้ำที่มีน้อยเนื่องจากอุปสรรคทางด้าน logistics เรียกว่า email ครั้งนี้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งมากกว่าครั้งเดือนมิ.ย.ปีที่แล้วอย่างมาก

ครั้งนี้เหมือนงาน BKK ultra trail ที่สามารถไปรับเบอร์ได้ก่อนที่บริษัท AMA ก่อนวัน expo ตอนแรกก็กะว่าจะไปรับเหมือนกัน แต่ได้ข่าวจากเพื่อน ๆ ว่าไม่ได้รับเสื้อ ณ วันนั้นเลย ต้องไปรับเสื้อวันเสาร์ ก็เลยตัดสินใจไปงาน expo ทีเดียวดีกว่า

แน่นอนว่าครั้งนี้ครอบครัวเราก็จะไปวิ่งกับน้องหมาเจ๊สซี่อีกครั้ง ในวันเสาร์ฮั้วก็ซ้อมตามตารางฝึก หลังจากวิ่งมีอาการปวดขาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะครั้งนี้ไปวิ่งสบาย ๆ ไม่ได้กะทำเวลาอะไร และคงวิ่งจากแถวหลังเช่นเคย ช่วงบ่าย ๆ ก็ออกเดินทางจากบ้านไปพัทยาเพื่อรับ pack ที่โรงเรียนวัดเขาไม้แก้ว (ซึ่งเป็นคนละสถานที่กับงานคราวที่แล้ว และคนละสถานที่กับจุดสตาร์ท)

ภายในงาน

Expo Day (เสาร์ 11 ม.ค. 57) 

ครั้งนี้ข้อมูลการลงทะเบียนเรียบร้อยไม่มีการผิดพลาด น่าจะมาจากเพราะฮั้วสมัครโดยตรงกับทาง AMA ซึ่งต้องคีย์ข้อมูลเอง การรับ BIB เลยว่องไว เช็คชื่อถูกต้อง รับเสื้อที่เหลือไซส์ไม่มาก (และขนาดเล็กกว่าคราวที่แล้ว) .. เสื้อรอบนี้ไม่สวยเหมือนคราวที่แล้วซักเท่าไหร่ รู้สึกเรียบไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร เพราะตัวเนื้อผ้าค่อนข้างโอเค

รอบนี้เธอเป็นมิตรให้เพื่อน ๆ จับตัวได้ด้วย (ภาพจาก AMA)

ป.ล. อีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะชื่นชม AMA คือ “ป้ายบอกทาง” ระหว่างทางไปที่จุดรับ BIB และจุดสตาร์ท ครั้งนี้ดีกว่ารอบที่แล้วมาก มีป้ายบอกทางเป็นระยะ ๆ (ซึ่งคราวที่แล้ว แทบจะไม่มีเลย)

รับของเสร็จก็เดินเที่ยวในงาน ซึ่งครั้งนี้มีบูธค่อนข้างน้อย มีสินค้า Columbia มาลดราคา แต่ฮั้วมีของครบแล้ว เลยไม่ได้ซื้ออะไรติดมือมา ได้เจอเพื่อน ๆ นักวิ่งที่หลายคนมาวิ่งเทรลครั้งแรก รู้สึกตื่นเต้นแทนเพื่อน ๆ ยังไงไม่รู้

Race Pack

การจองโรงแรมครั้งนี้ นอนที่ IBIS พัทยาเหมือนเดิม เพราะให้หมานอนพักได้ และดีไปกว่านั้นอีกเมื่อไอบิสเป็น official hotel ของงานนี้ ทำให้มีโปรโมชั่นราคาพิเศษจากโรงแรม พร้อมอาหารเช้าและรถรับส่ง (กำหนดเวลา) จากโรงแรมมาที่จัดงานเลย

ป.ล. ขอคอมเมนต์เรื่องเวลาตอนรับกลับ ค่อนข้างช้าไปหน่อย (11.00 น.) คือถ้าวิ่งระยะสั้น (10 กิโลเมตร) ต้องรอนานมาก และกลับมาก็อาบน้ำไม่ทัน ต้องเสียค่าเลทเช็คเอ้าท์อีก .. ฮั้วเลยตัดสินใจขับรถไปเองดีกว่า ^_^

ก่อนนอนก็เตรียมเสื้อผ้าและอุปกรณ์ที่จะใช้ไว้ พรุ่งนี้จะได้ไม่ลืม :

  • เสื้อ Columbia Omni-Freeze Zero เป็นเสื้อมีแขนจะได้ช่วยกันแดด (คุณสัมบัติว่าใส่แล้วเย็นและกันแดด)
  • ปลอกแขน Columbia Omni-Freeze Zero เป็นปลอกแขนในใจ จะใส่ทุกครั้งที่ต้องออกแดดนาน ๆ เช่น วิ่งฟูล ขี่จักรยาน .. ใส่แล้วเย็นจริง แขนไม่ดำด้วย เพราะเนื้อผ้ามีคุณสมบัติกันแดด
  • กางเกง CW-X เพราะถ้าเผื่อขาดขึ้นมา สามารถส่งซ่อมได้ 😛
  • หมวก Adidas อันนี้จะใช้ประจำเพราะปีกหมวกกว้างดี
  • ถุงเท้า dry-max รุ่น trail ชอบใช้เวลาวิ่งยาว ๆ เพราะดูดซับเหงื่อเยี่ยม
  • รองเท้าเทรล Columbia Flightfoot รุ่นนี้ชอบสีมาก (เหมาะกับฮั้ว) และบาง ยืดหยุ่นดี เวลาวิ่งแล้วสัมผัสได้ถึงความเป็นเทรล หน้ากว้าง ใส่สบาย
  • Hydration belt ใส่ขวดน้ำสองขวดของ Nathan อันนี้เป็นอุปกรณ์คู่ใจเวลาวิ่งซ้อมยาว ๆ เพราะไม่อยากเดิน ๆ หยุด ๆ จะได้วิ่งนาน ๆ .. ฮั้วชอบของยี่ห้อนี้เพราะไม่เด้งขณะวิ่ง แน่นหนาดี แต่ไม่อึดอัด
  • เตรียมแว่นกันแดดไป .. แต่วันจริงดันลืมหยิบจากโรงแรม

ป.ล. อุปกรณ์อื่น ๆ สำหรับการวิ่งเทรล ดูได้ที่นี่ ข้อควรรู้การวิ่งเทรล (ฉบับมือใหม่)

Race Day (อาทิตย์ 12 ม.ค. 57)

เนื่องจาก IBIS มีอาหารเช้าไว้ให้ เลยรีบลงมากินซักนิดก่อนจะไปวิ่ง ฮั้วลงแบบ 10 กิโลไว้ซึ่งจะเริ่มประมาณ 7.10 น. แต่อยากไปส่งเพื่อน ๆ ที่วิ่ง 50 กิโลเมตร เลยรีบออกไปที่งานตั้งแต่มืด

มาถึงบริเวณงาน ถึงแม้จะมาค่อนข้างเร็ว แต่ที่จอดรถน้อยมาก น่าจะเพราะคนเริ่มมาวิ่งเทรลเยอะขึ้น บางคนไม่อยากนอนค้างก็ต้องขับรถมาจากบ้าน คนที่วิ่ง 50 กิโลเมตรก็ดูหนาตากว่าคราวที่แล้ว ระยะ 25 กิโลเมตรก็เยอะ จะมาส่งเพื่อน ๆ ก็หาไม่ค่อยเจอ คนล้นหลามจริง ๆ

ไปส่งเพื่อน ๆ ภาพจาก AMA

ก่อนการแข่งแต่ละระยะจะเริ่ม เจ้าหน้าที่ของทาง AMA จะอธิบายเรื่องสัญลักษณ์ระหว่างทาง (อธิบายทั้งไทยและอังกฤษ) เพราะงานนี้ต่างชาติมาเยอะ .. เจ้าหน้าที่อธิบายว่าต้องคอยสังเกตุริบบิ้นที่อยู่ตามต้นไม้นะ และจะมีป้ายเล็ก ๆ เป็นกากบาท ซึ่งจะหมายถึงว่าทางนี้ห้ามเข้า .. แต่นักวิ่งเยอะ คุยกันเฮฮา ถ่ายรูปก่อนวิ่งกัน ฮั้วนึกในใจว่าจะมีซักกี่คนที่ฟังคำอธิบายเนี่ยก่อนปล่อยตัว (เนื่องจากต้องวิ่งในป่า) เลยต้องหาห้องน้ำปล่อยของให้เรียบร้อย

รอบนี้แปลกที่ทาง AMA ไม่ได้จัดห้องน้ำเคลื่อนที่ให้ แต่ให้นักวิ่งเข้าห้องน้ำของเขาไม้แก้วแทน ซึ่งมีไม่กี่ห้อง นับจริง ๆ ไม่น่าจะเกิน 10 ห้องด้วยซ้ำ (สำหรับจำนวนคนหลักพันในวันนั้น)

การวิ่งครั้งนี้ฮั้วใส่รองเท้าเทรลคู่ใหม่ ซึ่งกะว่าจะใช้วิ่งในงาน TNF ระยะ 50 กิโล และได้ใส่มาซักพักแล้วสำหรับวันวิ่งเบา ๆ เดินเล่น หรือปั่นจักรยาน .. คู่นี้ใส่แล้วรู้สึกเบา บางกว่าคู่เดิม ทำให้ทรงตัวง่ายขึ้น  แต่ยังไม่เคยลองวิ่งเทรลเต็มรูปแบบแบบครั้งนี้ แรกๆ เลยยังต้องระวังว่าจะเกาะติดพื้นอย่างที่คู่เดิมเคยทำไว้หรือไม่พอถึงรอบ 10 กิโลเมตรทำการปล่อยตัว ครอบครัวเราก็เริ่มจากหลัง ๆ เช่นเคย เพราะไม่อยากจะไปเกะกะใคร แต่พอวิ่งไปได้ซักพัก เริ่มเห็นว่ามีหลาย ๆ คนเดิน จากประสบการณ์คราวที่แล้วทำให้รู้ว่าทางจะเริ่มแคบลงและจะไม่เหลือที่ให้แซง จึงเร่งสปีดแซงหลาย ๆ คนไป โดยทั้งฮั้วและแฟนจะประกบเจ๊สซี่ไว้ตรงกลาง เธอจะได้ไม่ทำให้นักวิ่งคนอื่น ๆ ลำบากพอเริ่มเข้าเขตป่า ทางเริ่มชัน และเห็นว่าเป็นทรายเยอะ

Columbia Trail Flightfoot

ช่วงแรก ๆ นี้แซงได้หลายคนอยู่ ส่วนรองเท้าก็เริ่มแผลงฤทธิ์ (ในทางที่ดี) คือใส่แล้วมั่นใจว่าแม้จะเป็นทางชันปนทราย วิ่งแล้วก็ไม่รู้สึกลื่น เลยวิ่งสนุก และอาจจะเพราะรองเท้าบางกว่าคู่เดิมเลยควบคุมจังหวะง่าย เวลาวิ่งตามทาง ไม่ว่าจะเป็นโขดหิน หรือตอนวางเท้าบนพื้นที่เป็นกรวด ข้อเท้าก็ไม่พลิก รู้สึกเฟิร์มกับการวางเท้า สนุกจนทิ้งแฟนไว้ข้างหลังเลย

ค่อนข้างอ่อนตัว 

แถมเจ๊สซี่ก็ตามเกาะติดมาด้านหลัง บางครั้งเธอจะแซงไปข้างหน้า ฮั้วก็จะเรียกกลับมาเพราะไม่อยากให้วิ่งไปโดนเท้านักวิ่งคนอื่น ๆแต่เมื่อวิ่งไปประมาณ 4 กิโล อาการปวดขาเริ่มรุนแรงขึ้น ปวดทั้งขาแต่ต้องทนเพราะทางเป็นทางแคบ ๆ ไม่มีที่หลบ พอได้จังหวะเจอทางโล่งกว้าง เลยหลบออกข้างทางเพื่อให้นักวิ่งคนอื่น ๆ แซงไป ส่วนฮั้วก็พักขา รอแฟนตามมา ..

เจ๊สซี่ก็มองหน้าเหมือนถามว่า “ทำไมไม่วิ่งต่ออะ??” ..รอซักประมาณ 5 นาที (ระหว่างรอก็ให้เจ๊สซี่กินน้ำซักหน่อย) แฟนก็วิ่งตามมาทันกัน ฮั้วเลยบอกเค้าว่าจะวิ่งเป็นเพื่อนนะ (ฮะ ฮะ ไม่บอกหรอกว่าไปต่อไม่ไหว) .. แล้วก็วิ่งด้วยกันสองคนหนึ่งตัว จนมาถึงจุดให้น้ำที่กิโลเมตรที่ 5

จุดให้น้ำมีคนเยอะมาก ๆ เพราะเป็นทางที่บรรจบกับนักวิ่ง 25 และ 50 กิโล .. จุดนี้มีน้ำและเกลือแร่ให้เป็นขวด ๆ มีฟองน้ำให้ด้วย แต่ฮั้วนำกระเป๋าคาดเอวที่มีขวดน้ำมาเอง (มีเจ๊สซี่วิ่งด้วย ก็ต้องดูแลเรื่องน้ำสำหรับน้องหมาด้วย ป.ล. หมาไม่มีเหงื่อเหมือนคน ไม่สามารถระบายความร้อนผ่านทางเหงื่อ จึงต้องระวังเรื่อง heat stroke โดยการหยุดพักบ่อย ๆ ให้กินน้ำ หรือราดน้ำที่พื้นเพื่อช่วยคลายความร้อน)

หลังจากจุดนี้ ขาเริ่มปวดมาก ปวดหนักๆ ปวดกล้ามเนื้อเหมือนขาจะระเบิด เลยขอเดินก่อน วิ่งไม่ไหวละ ในใจก็เริ่มกังวลมาปวดขาอะไรตอนนี้ ใกล้จะแข่งโตเกียวมาราธอน ต้องรักษาตัวห้ามเจ็บเด็ดขาด

ช่วง 5 กิโลสุดท้ายเป็นช่วงของการวิ่ง ๆ เดิน ๆ (แต่เดินมากกว่า) เพราะต้องระวังร่างกายไม่ให้เจ็บไปมากกว่านี้ ภายในใจสู้กันสุดฤทธิ์ อยากจะวิ่ง เพราะยังสนุก แต่ขาเริ่มไม่ไหว

ระหว่างวิ่ง

ช่วงนี้ฮั้วตัดสินใจเดิน เพราะไม่อยากเสี่ยงเจ็บบางช่วงที่อาการดีขึ้น สภาพการแข่งครั้งนี้เรียกว่ายากกว่าคราวที่แล้ว เพราะเป็นช่วงฤดูแล้ง (แต่อากาศไม่หนาวนะ) พื้นดินจึงแห้ง เป็นทราย ทำให้วิ่งยาก เพราะลื่นทราย วิ่งลำบาก (โชคดีที่ใส่รองเท้าเทรล เลยไม่ค่อยมีปัญหา จะมีปัญหาอย่างเดียวคือทรายเข้ารองเท้า แต่ก็ไม่ได้หยุดเคาะทรายออกนะ) แถมทางบางช่วงก็เป็นทรายลึก จะใช้สปีดก็ลำบาก เพราะวิ่งแล้วจม

ภาพจากโปรรุจน์ Shutter Running

เมื่อเริ่มเข้าช่วงสุดท้าย ซึ่งคาดว่าระยะทางคราวนี้เกินกว่า 10 กิโลเมตร ก็จะมาถึงช่วงที่เป็นที่โล่ง ต้องวิ่งเข้าเส้นชัย อากาศร้อนมาก ๆ แดดจ้า .. หลังจากที่เจ๊สซี่วิ่งช้ามานาน พอจุดนี้ที่พวกเราเริ่มวิ่งอีกครั้ง เธอรู้งานวิ่งแซงนำหน้าไปเลย .. เฮ้ย ไม่รอกันเลยนะ!!!

มีเพื่อน ๆ หลายคนถามว่า ฝึกเจ๊สซี่ให้วิ่งยังไง .. ฮั้วไม่เคยฝึกเลยนะ แต่เข้าใจว่าหมาชอบออกกำลังกายอยู่แล้ว แต่อาจจะแล้วแต่พันธุ์และคาแรกเตอร์แต่ละตัว ว่าเป็นพันธุ์ที่ active หรือไม่ ถ้าเป็นพันธุ์หน้าสั้นอาจจะเหนื่อยง่ายหน่อย ต้องระวังเรื่องการหายใจ .. แต่ปกติจะแค่พาเจ๊สซี่เดินรอบหมู่บ้านทุก ๆ เย็น ระยะทางไม่เยอะแค่ประมาณ 15 นาทีครั้งนี้รู้สึกว่าเจ๊สซี่วิ่งได้ดีขึ้น น่าจะเพราะเริ่มเป็นงาน วิ่งด้วยกันมาหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นงานวิ่งหมาแมว 10 กิโล, Columbia Trail Masters 10 กิโล รอบที่แล้ว, Bangkok Ultra Trail 14 กิโล, และงานวิ่งสู่ชีวิตใหม่ ปีที่ 2 ระยะ 10 กิโล .. เธอรู้ว่าจังหวะที่วิ่งช้าเธอก็จะชะลอตัว และไม่ค่อยวิ่งซอกแซกไปหาคนอื่น ๆ

ช่วงเข้าเส้นชัยจะได้ยินเสียงเชียร์และเสียงปรบมือ แต่ให้เจ๊สซี่ตัวเดียวเลยนะ ^_^ .. เธอก็วิ่งสุดแรงเกิด เข้าเส้นชัยก่อนฮั้วกับแฟนอีก

หลังจากนั่งพักซักแป๊บเลยเข้าไปดูซุ้มอาหาร เป็นการทำสดใหม่ร้อน ๆ ตรงนั้นเลย รอบนี้ทางผู้จัด AMA จัดการกับแมลงวันได้ดีมาก แทบไม่เห็นเลย (แสดงว่าได้รับฟีดแบคและปรับปรุงแก้ไข ขอปรบมือให้) แต่ฮั้วก็ไม่ได้กินอยู่ดี เพราะแถวค่อนข้างยาว เลยกลับไปกินที่โรงแรมดีกว่า


สรุปตัวงานครั้งนี้

  • ตัวงาน Expo จัดได้ค่อนข้างดี บูธขายของน้อยไปนิด ระบบการรับเบอร์ดู manual ไปหน่อย
  • เสื้อตัวเล็กมาก ขนาดฮั้วได้ไซส์ M แล้วยังรู้สึกว่าพอดีตัวเกินไปหน่อย
  • ป้ายหลักกิโลไม่ได้มีครบทุกกิโล แต่อันนี้เริ่มเข้าใจละ อย่างน้อยก็พอมีป้ายวางไว้บ้าง
  • navigator ตามทาง ทั้งในส่วนริบบิ้น ป้ายบอกทางให้เลี้ยวดูชัดเจนดีในส่วนระยะ 10 กิโลเมตร มีเจ้าหน้าที่ยืนประจำการคอยบอกทางในจุดเลี้ยว แต่ได้ยินว่าระยะ 25 กิโลมีคนหลงไปผิดทางด้วย
  • ข้อมูลเรื่อง Station น้ำ ได้อธิบายไว้ใน mail ที่ส่งมาจากผู้จัดแล้วว่ามีทุก 5 กิโล และจะให้เป็นขวด จึงไม่ได้คาดหวังเรื่องน้ำมากเหมือนคราวที่แล้ว
  • ทางผู้จัดมีโปรโมทงานเป็นระยะ ๆ ตั้งแต่เริ่มเปิดรับสมัคร ทาง Columbia Thailand เองก็มีจัดโปรโมชั่นให้กับผู้สมัครช่วงแรก ๆ ที่ได้ของฟรี (เป็นปลอกแขนหรือหมวก) ซึ่งสามารถนำไปใช้ได้จริง
  • การสมัครผ่านทางช็อปโคลัมเบียก็ไม่มีปัญหา พนักงานให้ข้อมูลชัดเจนดี (ไปสมัครให้เพื่อน) และในส่วนการสมัครออนไลน์ผ่านทางผู้จัด AMA ก็ได้รับการตอบรับเร็ว ฮั้วส่งใบสมัคร ซักแป๊บก็ได้รับ email ตอบรับ
  • รอบนี้มีป้ายบอกทางไปที่เขาไม้แก้วชัดเจน มีหลายป้ายด้วย ขอปรบมือให้กับการปรับปรุงในจุดนี้ และใน email ยังบอกพิกัด GPS ชัดเจน และอธิบายทางไป (แต่จะให้ดีถ้าปักหมุดใน Google Map เลย แค่กดลิงค์ก็สามารถนำทางไปง่าย ๆ)
  • ห้องน้ำรอบนี้ขาดอย่างมาก ไม่เพียงพอ ไม่มีรถจัดให้
  • เสื้อสวย (แต่รอบที่แล้วดีไซน์สวยกว่า) เนื้อผ้าดีเหมือนเดิม ตัวเหรียญรอบนี้ก็ดีไซน์สวย
  • เจ้าหน้าที่และผู้จัดให้ความช่วยเหลือดี เข้าใจว่ามีรับสมัครอาสาสมัครมาช่วยด้วย ตอนเจ๊สซี่วิ่งผ่านเจ้าหน้าที่ยังแซวว่า เป็นน้องหมาที่ชนะการแข่งขันระยะ 10 กิโล
  • ประกาศผลสถิติการวิ่งออกมา รอบนี้ได้รับการพัฒนาอย่างมาก ขอปรบมือให้ดัง ๆ มี search มี condition ให้เลือก .. filter ข้อมูลเฉพาะคนได้เลย ประทับใจมาก ๆ

ป.ล. หลังจากแข่งเสร็จ เจ้าหน้าที่ได้โพสต์รูปเจ๊สซี่ว่าเป็นน้องหมาที่ชนะการแข่งขันระยะ 10 กิโลประเภท canine ก็แหงล่ะ มีตัวเดียว เจ๊สซี่เลยไปรับของรางวัลน่ารัก ๆ จากทีมงาน .. เธอฝากมาบอกว่าเธอดีใจมาก ๆ ค่ะ และขอบคุณทีมงานที่รู้ใจเธอ มองของกิน (อันนี้สำคัญ เธอตะกละ) และของเล่นไว้ฝึกพลังเพิ่มเติม .. และแน่นอน เธอจะกลับไปพิชิตงานเทรลนี้อีกแน่นอน ^_^